Home Artykuły DDGS – produkty uboczne w żywieniu przeżuwaczy
DDGS – produkty uboczne w żywieniu przeżuwaczy

DDGS – produkty uboczne w żywieniu przeżuwaczy

0
0

Wiele produktów ubocznych przemysłu rolno-spożywczego znajduje zastosowanie w żywieniu zwierząt gospodarskich. Produktem ubocznym powstającym przy wytwarzaniu alkoholu etylowego jest wywar gorzelniany z substancjami rozpuszczalnymi.

Na rynku dostępny jest mokry, prasowany wywar gorzelniany WDGS (ang. wet distillers grains with solubles) lub suszony w formie peletowanej występujący pod nazwą DDGS (ang. dry distillers grains with solubles). Świeży wywar gorzelniany zawiera zaledwie 5-8% suchej masy, przechowywany w pomieszczeniach o dużej wilgotności szybko pleśnieje, a jego przydatność do spożycia jest krótka. Suszenie lub zakiszanie jest doskonałym sposobem na konserwację wywaru gorzelnianego. Frakcja płynna – bogata w witaminy, składniki mineralne oraz tłuszcz, zagęszczana jest do konsystencji syropu, przypominającego melasę. Skład chemiczny i wartość pokarmowa suszonego wywaru gorzelnianego zależą od surowca, który był użyty do produkcji alkoholu (pszenicy, jęczmienia, kukurydzy, pszenżyta) oraz temperatury suszenia i granulowania. DDGS suszony w zbyt wysokiej temperaturze posiada nieprzyjemny zapach oraz ciemno-brązowy kolor i jest niechętnie pobierany przez zwierzęta. Strawność składników pokarmowych oraz wartość pokarmowa takiego wywaru jest ograniczona.

Suszone wywary zbożowe z powodzeniem stosować można w żywieniu krów mlecznych. Zaliczane są do pasz białkowych mimo, iż zawierają znacząca ilość energii netto (2,25 Mcal/kg). O wartości energetycznej decyduje wysoka zawartość tłuszczu oraz włókna, które charakteryzuje się wysoką strawnością ze względu na niską zawartość ligniny. Wywary zbożowe w swoim składzie zawierają resztki pofermentacyjne ziarna zbóż, substancje rozpuszczalne, komórki drożdży i ich metabolity namnożone w procesie fermentacji, stosunkowo dużo fosforu oraz witamin z grupy B. DDGS charakteryzuje się wysoką zawartością białka ogólnego – z ziarna kukurydzy w granicach 23-35%, z żyta 29-34%. Białko suszonego wywaru gorzelnianego ulega ograniczonemu rozkładowi w żwaczu, pełni więc funkcję tzw. białka chronionego, około 40-50% białka przechodzi do dwunastnicy. Udział DDGS w dawkach dla krów o wysokiej wydajności mlecznej ograniczony jest niską zawartością lizyny – aminokwasu, który wraz z metioniną decyduje o wartości biologicznej białka w paszach dla krów mlecznych.

W przypadku żywienia krów mlecznych kiszonką z kukurydzy udział DDGS nie powinien przekraczać 25% suchej masy dawki. Większe ilości DDGS można stosować w żywieniu krów otrzymujących w dawce podstawowej kiszonkę z podwiędniętej lucerny lub traw albo zielonkę pastwiskową. Wymienione pasze zawierają więcej lizyny w porównaniu z kiszonką z kukurydzy. Wywar gorzelniany może również stanowić dobry komponent energetyczno-białkowy w mieszankach treściwych stosowanych w żywieniu cieląt. Przeprowadzone badania wskazują, że dodatek wywaru kukurydzianego w okresie odchowu cieląt od 7 do 120 dnia życia (15% mieszanki pasz treściwych) nie wpłynął negatywnie na wysokość dziennych przyrostów i zużycie mieszanki treściwej na 1 kg przyrostu masy ciała.

Suszony wywar kukurydziany jako produkt białkowo-energetyczny może być stosowany z powodzeniem jako komponent TMR/PMR. Krajowe produkty wysokobiałkowe, takie jak poekstrakcyjna śruta rzepakowa 00, makuch rzepakowy 00, bobik lub groch stwarzają wiele ograniczeń wynikających z dostępności tych surowców lub koncentracji czynników antyżywieniowych. DDGS może okazać się atrakcyjną alternatywą dla zastąpienia importowanej śruty sojowej lub rodzimych produktów wysokobiałkowych.

Autor: Martyna Wilk

 

Facebook Comments