Home Artykuły Potencjał roślin tropikalnych
Potencjał roślin tropikalnych

Potencjał roślin tropikalnych

0
0

Sorgo (Sorghum vulgare) z uwagi na podobieństwo morfologiczne do kukurydzy (Zea mays) zyskuje coraz większą popularność w naszym kraju. Problemy w uprawie kukurydzy sprawiły, że hodowcy, zaczęli poszukiwać roślin alternatywnych, odpornych na niedobór wilgoci w glebie w okresie wegetacji, a równocześnie plonujących na satysfakcjonującym poziomie i nadających się do uprawy w warunkach klimatycznych oraz glebowych naszego kraju. Sorgo można stosować na różne sposoby, skarmiane na świeżo w formie pastwiskowej lub rozdrobnionej zielonki, w postaci siana, kiszonki oraz resztek pożniwnych (słoma, ściernisko i liście). 

W Polsce największą popularność zyskuje kiszonka z sorgo, która z powodzeniem może stanowić podstawę żywienia rosnących jałówek i krów zasuszonych. Dawka pokarmowa przeznaczona dla krów mlecznych z udziałem kiszonki z sorgo, z uwagi na wyższą zawartość włókna i niższą koncentrację energii w tej paszy wymaga zbilansowania pozostałych komponentów diety.

A co z żywieniem pastwiskowym? Pastwiskowanie jest naturalną i tanią metodą utrzymania bydła. W Polskich warunkach klimatycznych zwierzęta mogą przebywać na pastwiskach zarówno sezonowo (wypas dzienny bydła mlecznego) jak i całorocznie (bydło mięsne). Zielonka pastwiskowa jest jedną z najlepszych pasz objętościowych soczystych. Krowa może jej pobrać dziennie nawet do 70 kg (około 14-16 kg suchej masy), z której jest w stanie wyprodukować około 20 kg mleka. W krajach, w których zielonka pastwiskowa jest podstawą żywienia przeżuwaczy poświęca się wiele uwagi przy zakładaniu pastwiska – zapewnieniu bioróżnorodności roślinnej, pielęgnacji w celu zapewnienia zwierzętom najlepszej jakości paszy. Idealne pastwisko jest kombinacją traw, roślin motylkowych oraz ziół zapewniających nie tylko podstawowe składniki pokarmowe ale również wzbogacające dietę o substancje biologicznie czynne np. karotenoidy, glukozynolany, polifenole, fitosterole. 

Zmiany klimatyczne widoczne w ostatnich latach również w naszym kraju (wzrost temperatury, deficyt wodny) wymagają działań, które pomogą hodowcom zapewnić wystarczającą ilość pasz dla zwierząt gospodarskich. Naturalne, więc wydaje się sięganie po rośliny tropikalne, które przystosowane są do wzrostu i plonowania w warunkach suszy glebowej.

Dichanthium annulatum nazywana też cudowną trawą lub trawą hindi to tropikalna trawa pochodząca z Afryki Północnej i Indii. Jest to popularna trawa pastwiskowa, chętnie zjadana przez zwierzęta przeżuwające, pomimo jej niskiej wartości odżywczej, jest tradycyjnie wykorzystywana do tuczu owiec, kóz i bydła mięsnego. Zawartość białka ogólnego wynosi około 5% suchej masy, dlatego dobrze jest wysiewać ją z różnymi odmianami roślin motylkowych w celu uzupełnienia energii i białka.

    Trawa Rhodes (Chloris gayana) jest trawą rozpowszechnioną w krajach tropikalnych i subtropikalnych. Uprawiana na pastwiskach oraz z przeznaczeniem na siano, odporna na suszę, wysoko plonuje. Młoda roślina jest wysokiej jakości paszą dla przeżuwaczy (strawność in vitro 70-80%), niestety jej wartość odżywcza spada wraz z dojrzałością, szczególnie po pierwszym cięciu. Siano z trawy Rhodes wyciętej wcześnie (21 dni odrastania) posiada wysoką wartość odżywczą, porównywalną do wartości świeżej trawy Rhodes. Należy jednak pamiętać, że samo siano nie spełnia wymagań żywieniowych produkujących przeżuwaczy i dlatego musi zostać uzupełnione innymi paszami.

    Desmanthus virgatus to wieloletnia roślina strączkowa, charakteryzująca się wysoką odpornością na wypas i regularne cięcie. Karzeł karłowy również znajduje zastosowanie jako pasza dla przeżuwaczy, skarmiany świeży w formie wypasu, charakteryzuje się wysoką smakowitością. Karzeł karłowy jest ubogi w substancje toksyczne, zawiera jednak znaczne ilości garbników, wysoka zawartość skondensowanych tanin w gatunkach Desmanthus może zapobiegać wzdęciom. Strawność suchej masy in vivo u bydła karmionego mączką z liści Desmanthus virgatus wynosi około 55%. Według badań przeprowadzonych w Australii dodatek 200 g siana karłowatego do 600 g siana innych roślin miało korzystne działanie na wzrost wełny, spożycie suchej masy, wzrost energii metabolicznej.

Autor: Martyna Wilk

Facebook Comments