Home Artykuły Wapń i fosfor w diecie kur nieśnych
Wapń i fosfor w diecie kur nieśnych

Wapń i fosfor w diecie kur nieśnych

0
0

WAPŃ i FOSFOR – to makroelementy należące do najważniejszych w żywieniu kur nieśnych oraz brojlerów. Są niezbędne do prawidłowego wzrostu oraz produkcji jaj, odgrywają ważną rolę w regulacji funkcji mięśniowych, nerwowych oraz hormonalnych. Odpowiadają za mineralizację kości oraz tworzenie skorupy jaj.

Zarówno niedobór jak i nadmiar tych składników wpływa bardzo niekorzystnie na wyniki produkcyjne. Pierwiastki te wchodzą w skład pasz roślinnych – są to jednak ilości niewystarczające.

Wapń jest niezbędnym składnikiem podczas wzrostu (mineralizacja kości), a także w tworzeniu skorupy jaj. W ponad 93-97% skorupę jaja tworzy węglan wapnia. Tak więc kura znosząca ponad 300 jaj w ciągu roku musi dostarczyć do produkcji ich skorupy ok. 1,8 kg CaCO3 czyli ponad 600 g czystego Ca. W organizmie ptaków wapń gromadzony jest głównie w tkance kostnej, skąd pobierany jest podczas tworzenia skorupy. W okresie nieśności, gdy tworzona jest skorupa jaj, wchłanianie wapnia jest bardzo intensywne. Pierwiastek ten w organizmie ptaka wchłaniany jest w jelicie czczym oraz w części dwunastniczej. Układając dawkę pokarmową dla kur niosek należy więc zwrócić szczególną uwagę na ten składnik mineralny. Udział wapnia w dawce dla niosek w początkowej fazie nieśności powinien wynosić około 4 g/szt./dzień, a pod koniec produkcji – 4,5 g/szt./dzień.

Nieodpowiedni udział Ca w paszy lub złe jego wchłanianie prowadzi do niedoboru. Niedobór wapnia u kur niosek przejawia się przede wszystkim osłabieniem skorupy jaj, a u młodych kur powoduje opóźnienie wzrostu. Spada poziom Ca we krwi oraz wzrasta wchłanianie wapnia na poziomie jelitowym. Podczas niedoboru można zaobserwować mniejszą ruchliwość oraz ospałość ptaków. Dochodzi również do zaburzeń metabolizmu, pojawiają się wybroczyny, W skrajnych przypadkach nioski całkowicie wstrzymują owulację by chronić swoje kości. Pojawiają się rożne wady postawy, osteoporoza, porażenia mięśni oraz wzrasta śmiertelność.

W paszach roślinnych wapń występuje w formie prawie zupełnie niedostępnej dla drobiu. Doskonałym źródłem dobrze przyswajalnego wapnia są: skorupy małż, kreda pastewna, fosforan wapniowy. Należy również zwrócić uwagę na zawartość witaminy D w paszy gdyż jej niedobór powoduje spadek absorbcji wapnia. Ważny jest również stosunek Ca:P, od którego również zależne jest wchłanianie Ca. Dodatkowo negatywny wpływ na wchłanianie wapnia może mieć obecność kwasu fitynowego w mieszance paszowej, przyczynia się to do powstawania z udziałem Ca nierozpuszczalnych soli (fitynianów).

Fosfor stanowi element strukturalny szkieletu. W kościach drobiu fosfor stanowi 6-8% suchej masy. Pełni również ważne funkcje w reakcjach komórkowych. Znajduje się także w płynie wewnątrzkomórkowym oraz pomaga w utrzymaniu stałego pH krwi. Wchłanianie fosforanów następuje w jelicie czczym. Zapotrzebowanie bytowe na fosfor zaspokajane jest najczęściej przez rezerwę kostną.

Niedobory fosforu objawiają się: obniżeniem tępa wzrostu oraz zaburzeniami kostnienia. Pojawia się utrata apetytu oraz zaburzenia ruchowe. Przede wszystkim jednak niedobór fosforu powoduje zmniejszenie wchłaniania wapnia oraz osłabienie skorup znoszonych jaj. Fosfor roślinny jest związany i trudno przyswajalny. Można ułatwić jego przyswajanie poprzez dodatek enzymu fitazy. Najlepszymi źródłami fosforu są drożdże oraz fosforany jedno-, dwu-, lub trójwapniowe.

Autor: Dawid Skrzipczyk

SKN Żywienia Zwierząt, Uniwersytet Przyrodniczy we Wrocławiu

Opiekun: mgr inż. Martyna Wilk

Facebook Comments