Home Artykuły ZASADY UBEZPIECZENIA ZWIERZĄT GOSPODARSKICH
ZASADY UBEZPIECZENIA ZWIERZĄT GOSPODARSKICH

ZASADY UBEZPIECZENIA ZWIERZĄT GOSPODARSKICH

0
0

Wytyczne dotyczące ubezpieczenia zwierząt gospodarskich zawarte są w ustawie z dnia 7 lipca 2005 r. z późniejszymi zmianami. Bydło, konie, owce, kozy, świnie i drób podlegają ubezpieczeniu od skutków wystąpienia konieczności uboju oraz zdarzeń takich jak: huragan, powódź, deszcz nawalny, grad, piorun, obsunięcie się ziemi.


Hodowca może zawrzeć umowę obejmującą jeden lub więcej rodzajów ryzyka. Ubezpieczycielem może być zakład ubezpieczeń zaaprobowany przez ministra właściwego do spraw rolnictwa. Umowy dotyczące ubezpieczenia są zawierane z rolnikami na okres 12 miesięcy. Gdy dojdzie do sprzedaży zwierzęcia ubezpieczenie będzie obowiązywać nadal, jeżeli nie zostanie wypowiedziane przez nabywcę do 30 dni od chwili zakupu. W przypadku gdy ustalone przez zakład ubezpieczeń stawki taryfowe od wszystkich wyżej wymienionych zdarzeń nie przekraczają 0,5% sumy ubezpieczenia, skarb państwa wypłaca dopłaty w wysokości do 65% składki. Kwoty ubezpieczenia ustalane są indywidualnie przez hodowcę i zakład ubezpieczeń. Nie mogą one jednak być wyższe od kwot określonych w rozporządzeniu Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 24 listopada 2017 r. w sprawie maksymalnych sum ubezpieczenia dla poszczególnych upraw rolnych i zwierząt gospodarskich na 2018 r. (tabela 1).

Tabela 1. Maksymalne sumy ubezpieczenia różnych gatunków zwierząt gospodarskich obowiązujące
w 2018 r.

Gatunek Suma ubezpieczenia (zł)
bydło 14 000
konie 10 200
owce 700
kozy 700
świnie 1740
kury, perlice, przepiórki 53
kaczki 65
gęsi 250
indyki 133
strusie 1330

 

Wyjątek stanowią przypadki, gdy hodowca chce ubezpieczyć zwierzęta od wszystkich wymienionych niekorzystnych zdarzeń. Należy jednak mieć na uwadze, że przekroczenie 0,5% sumy ubezpieczenie pozbawi rolnika dopłat ze strony państwa. Maksymalne sumy ubezpieczenia określane są co roku do 30 listopada na rok następny przez ministra właściwego dla spraw rolnictwa. Wytycznymi są w tym przypadku potrzeba odpowiedniego poziomu ochrony ubezpieczeniowej oraz możliwości budżetowe państwa. Również do 30 listopada ustalana jest corocznie w odniesieniu do roku kolejnego przez Radę Ministrów wysokość dopłat ze strony państwa. Podstawą do ich określenia są przewidziana do ubezpieczenia w następnym roku liczba zwierząt oraz wytyczne odnoszące się do ustawy budżetowej. Dopłaty stanowią część należnych ubezpieczycielowi składek i są mu wypłacane za dany kwartał w terminie do 30 dnia miesiąca następującego po tym kwartale.

Bardziej szczegółowe zasady ubezpieczenia zwierząt określane są przez poszczególnych ubezpieczycieli. Zwierzęta zwykle są objęte ubezpieczeniem podczas przebywania w budynkach inwentarskich oraz na placach, wybiegach i pastwiskach. Zakład ubezpieczeń precyzuje w jakich okolicznościach przysługuje odszkodowanie w przypadku wystąpienia wymienionych w ustawie zdarzeń. Może także zawrzeć w umowie inne czynniki mogące spowodować szkody. I tak np. umowa może zawierać objęcie zwierząt ochroną na wypadek szkód spowodowanych akcją ratowniczą, wyburzeniem, odgruzowaniem, czy też skażeniami, natomiast nie zrekompensuje rolnikowi strat poniesionych z powodu umyślnej winy lub rażącego niedbalstwa pracowników. Odszkodowanie może także nie uwzględniać poniesionych kosztów leczenia i profilaktyki oraz szkód, które wystąpiły na skutek załadunku i rozładunku zwierząt lub utraty wartości hodowlanej czy zmianie typu użytkowego zwierzęcia. Ubezpieczyciel
nie zrekompensuje również następstw zaniedbania warunków zoohigienicznych, polegającego
na poddawaniu zwierząt działającym w sposób ciągły czynnikom takim jak np. hałas, wibracje czy zbyt wysoka temperatura.

Ustalając kwoty ubezpieczenia dla poszczególnych gatunków uwzględnia się ich wiek, stan umięśnienia, ocenę hodowlaną, rzeźną i użytkową. Zwykle dla zwierząt zarodowych sumy uzgadniane są indywidualnie. W przypadku młodego bydła, świń, owiec i kóz przeznaczonych do tuczu suma jest taka sama dla każdego osobnika i wynika z przewidywanej masy ciała i ceny żywca. Kwota ubezpieczenia dla koni uzgadniana jest indywidualnie lub jest taka sama dla całego stada.

Obowiązkiem osoby ubezpieczającej stado jest udzielenie informacji na temat wszystkich znanych okoliczności mogących być przydatnymi przy szacowaniu ryzyka zdarzeń niepożądanych oraz umożliwienie ubezpieczycielowi oględzin miejsc przebywania zwierząt. Hodowca zobowiązany jest także do usuwania wskazanych przez ubezpieczyciela zagrożeń mogących mieć znaczenia dla bezpieczeństwa zwierząt. W przypadku wystąpienia szkody powinien on wezwać weterynarza, jeżeli zachodzi konieczność uboju, a także podjąć działania zmierzające o zminimalizowania szkody, jednak starając się nie wprowadzać zmian w miejscu zdarzenia, tak by możliwa była ocena szkody przez ubezpieczyciela. Ponadto zaleca się powiadomienie policji o każdej szkodzie, która mogła mieć miejsce w wyniku przestępstwa. Niedopełnienie tych obowiązków może spowodować obniżenie wysokości otrzymanej rekompensaty lub odmowę jej wypłaty.  Kwota odszkodowania powinna odpowiadać poniesionej szkodzie w oparciu o ceny rynkowe. Jej górną granicę stanowi suma ubezpieczenia podana w polisie. Rozmiar szkody zmniejsza się wraz z wartością pozostałości zdatnych do dalszego użytkowania, przeróbki lub sprzedaży.

Odszkodowanie przysługuje za utratę zwierząt, koszty ratowania zwierząt i zmniejszenia szkody oraz koszty wynikające z konieczności usunięcia następstw zdarzenia i stanowi ono kwotę wyliczoną na podstawie założeń przyjętych przez ubezpieczyciela.

Autor: Anna Balakowska

Facebook Comments