Home Artykuły Czy rozmiar cząstek paszy wpływa na produkcyjność drobiu?

Czy rozmiar cząstek paszy wpływa na produkcyjność drobiu?

0
0

W ostatnim czasie gorącym tematem wśród producentów drobiu jest różnicowanie rozmiaru ziaren w paszy jako sposób na poprawę produkcyjności drobiu.

 

Podczas tegorocznej konwencji producentów drobiu, która odbyła się w stanie Minnesota, dr Adam Fahrenholz i dr John Brake z wydziału nauk o drobiu na Uniwersytecie Stanowym Karoliny Północnej przedstawili wyniki najnowszych badań.

Zainteresowanie wzbudziło przeciwstawienie klasycznej teorii (według której im mniejszy rozmiar ziaren, tym lepsze trawienie) stosunkowo nowszej idei mówiącej, że składniki gruboziarniste są konieczne do prawidłowego funkcjonowania układu pokarmowego w zgodzie z jego budową.

Podobnie jak w większości badań na temat produkcyjności zwierząt, ocena wpływu rozmiaru cząsteczek paszy w dużej mierze dotyczy takich kryteriów, jak pobieranie i wykorzystanie paszy oraz masa ciała.

Ponadto kwestie dotyczące różnicowania rozmiaru cząsteczek należy rozważać również w świetle technologii produkcji karmy, ponieważ ma to wpływ zarówno na pracę mieszalni (np. zużycie energii i wydajność), jak i na cechy gotowego produktu, w szczególności jakość granulatu i segregację składników paszy.

Zmniejszenie rozmiaru cząsteczek jest drugim najpopularniejszym procesem w produkcji paszy (pierwszy to mieszanie) i dlatego ma znaczący wpływ na tą gałąź przemysłu w sensie globalnym. Rozmiar nasion zbóż najczęściej zmniejsza się w procesie mielenia. Do strumienia paszy mogą również dostawać się inne składniki, takie jak nasiona roślin oleistych oraz produkty uboczne.

Generalnie zmniejszenie rozmiaru cząsteczek powoduje zwiększenie powierzchni danego składnika, przez co zwiększa się obszar, na który oddziałują kwasy trawienne i enzymy w układzie pokarmowym.

Obecność żołądka mięśniowego oraz odwrotna perystaltyka dowodzą, że kurczak nie ewoluował do tego, aby spożywać wyłącznie pokarm drobnoziarnisty. Nieodpowiednia praca żołądka i skrócony przez to czas utrzymywania paszy w układzie pokarmowym odbijają się negatywnie na produkcyjności.

Wszystkie te kwestie spowodowały wzrost zainteresowania włączaniem składników gruboziarnistych do diety.

W grę wchodzi wiele zmiennych, które mogą wzmocnić lub osłabić wpływ wielkości cząstek paszy na produkcyjność. Przykładowo rodzaj używanej podściółki (rozmiar i faktura) zdeterminuje dostęp ptaków do materiału gruboziarnistego niebędącego paszą. Pod uwagę należy również wziąć wiek ptaków, etap oraz cel produkcji (np. na mięso czy do rozrodu).

Wyniki najnowszych badań na temat rozmiaru cząsteczek paszy

Dr Adam Fahrenholz i dr John Brake przedstawili wyniki kilku badań, których tematem było różnicowanie rozmiaru cząstek paszy w obecności wspomnianych wcześniej zmiennych, a także ich całościowy wpływ na produkcyjność zwierząt i technologię produkcji paszy.

Chewning i inni (2012) przeprowadzili eksperyment, w którym brojlerom podawano paszę kukurydzianą o rozmiarze cząsteczek 270 lub 570 mikronów w postaci papki lub granulatu.

Drobniejsza pasza rzeczywiście przyczyniła się do poprawy wagi ptaków zważonych w 21. dniu karmienia, ale już w dniu 35. i 44. takich wyników nie odnotowano.

Mniejsze cząsteczki poprawiły wskaźnik wykorzystania paszy w postaci papki, natomiast nie zaobserwowano żadnych zmian u ptaków na diecie w formie granulatu przez cały okres trwania eksperymentu.

W podsumowaniu eksperymentu stwierdzono, że mniejszy rozmiar cząsteczek nie wpłynął dodatnio na produkcyjność ptaków karmionych paszą w postaci granulatu.

Po uśrednieniu wyników okazało się jednak, że trwałość granulatu była lepsza, jeśli zawierał drobniejsze ziarna (wzrost z 84 do 88 procent).

Mimo iż pod względem statystycznym wyniki te są dość znaczące, to spadek jakości granulatu (i towarzyszący mu udział drobnych cząstek w paszy) nie był na tyle wyraźny, aby wpłynąć negatywnie na produkcyjność w porównaniu do diety zawierającej drobno zmielone ziarna kukurydzy.

Okazało się więc, że produkcyjność była taka sama, natomiast można by zaoszczędzić na kosztach mielenia. Kolejnym krokiem było rozpoczęcie dodawania grubo zmielonych ziaren do ogólnej diety ptaków. Działo się to poprzez połączenie dwóch strumieni ziaren kukurydzy, jednego zawierającego drobno zmielone ziarna, drugiego – ziarna grube.

Xu i inni (2013) karmili brojlery dwiema paszami, w których ziarna kukurydzy zwyczajnej stanowiły 0 lub 50 procent całej kukurydzy zawartej w paszy. Ziarna drobne (zmielone w młynie młotkowym do rozmiaru 270 mikronów) oraz grube (w młynie walcowym do rozmiaru 1150 mikronów) zmieszano przed przystąpieniem do produkcji granulatu.

 

Włączenie gruboziarnistej kukurydzy do diety spowodowało przyrost masy ciała i lepsze wykorzystanie paszy. Aby ocenić wpływ ściółki, badane ptaki przebywały na różnych podłożach, m. in. na ruszcie, na nowej i starej ściółce.

Najlepsze wyniki produkcyjności osiągnęły ptaki hodowane na nowej ściółce z włókien drewnianych nawet wtedy, gdy ich dieta nie zawierała grubych ziaren kukurydzy. Taki wynik podtrzymuje teorię o wspomaganiu funkcji układu trawiennego poprzez obecność materiałów gruboziarnistych w diecie.

Kolejne badanie przeprowadzone przez Xu i in. (2015) poddało ocenie pasze z zawartością gruboziarnistej kukurydzy w udziale 0, 25 i 50 procent.

Paszę podawano w postaci okruchów i granulatu, ten ostatni wcześniej przebrano, aby usunąć drobne ziarna. Ziarna drobne miały rozmiar ok. 295 mikronów, grube ok. 1360 mikronów; udział grubych ziaren w papce wynosił 0, 25 i 50 procent, a ich rozmiar odpowiednio 430, 541 i 640 mikronów.

Przy zawartości grubej kukurydzy w ilości 0, 25 i 50 procent, współczynnik rozproszenia białek wyniósł odpowiednio 92, 93 i 90 procent, czyli nie odnotowano żadnej praktycznej różnicy.

Podobnie jak w przypadku wcześniejszych badań, zawartość grubych ziaren kukurydzy w paszy spowodowała przyrost masy ciała i poprawiła współczynnik wykorzystania paszy, a także przyczyniła się do zwiększenia masy żołądka mięśniowego, wydłużenia czasu utrzymywania paszy w układzie pokarmowym i poprawienia pozornej strawności jelitowej.

Pasza w postaci granulatu

Auttawong i inni (2013) również podawali brojlerom dwie różne pasze o zawartości 0 lub 35 procent grubych ziaren kukurydzy wielkości ok. 1080 mikronów. Drobne ziarna miały ok. 260 mikronów; obie diety były w postaci granulatu. Ptaki mogły pobierać karmę do woli lub w wyznaczonych przedziałach czasu.

Wyniki tego eksperymentu były takie same, jak poprzednich, tzn. współczynnik wykorzystania paszy był wyższy u ptaków karmionych do woli, natomiast rezultaty wywołane przez grube ziarna kukurydzy znikały w przypadku ptaków, które miały ograniczony dostęp do paszy.

Dr Fahrenholz i dr Brake wysnuli teorię, według której ptaki, które były karmione wyłącznie w wyznaczonych porach, były bardziej głodne, dlatego w okresach niedostępności paszy spożywały ściółkę, a gdy nadchodziła pora karmienia, zjadały wszystko niezależnie od jakości granulatu. Ściółka prawdopodobnie usprawniła pracę żołądka mięśniowego w taki sposób, jak zrobiłyby to grube ziarna kukurydzy.

Drugie badanie przeprowadzone przez Auttawonga i innych (2014) ponownie skoncentrowało się na wpływie grubych ziaren kukurydzy (0, 10 i 30 procent), ale tym razem w obecności tłuszczu dodawanego do mieszanki paszowej w różnych proporcjach. Ziarna drobne miały wielkość ok. 290 mikronów, grube ok. 805 mikronów, a zawartość dodanego tłuszczu wahała się od 0,75 do 3 procent.

Po 28 dniach dodatek grubych ziaren podniósł współczynnik wykorzystania paszy, natomiast domieszka 3 procent tłuszczu spowodowała gorsze wyniki wykorzystania paszy. Żaden z tych dwóch czynników nie wpłynął na wagę ptaków, a po 35 dniach nie odnotowano już żadnych zmian współczynnika spowodowanych przez dodatek grubych ziaren lub tłuszczu. Ogólnie dodanie 3 procent tłuszczu do grubych ziaren kukurydzy dało gorsze wyniki wykorzystania paszy niż karmienie ptaków dietą drobnoziarnistą. Taki rezultat prawdopodobnie wskazuje na to, że jakość granulatu ma znaczenie, ponieważ zarówno zawartość grubych ziaren, jak i dodatek tłuszczu, przyczyniły się do obniżenia trwałości granulatu.

Okazało się również, że o ile 805 mikronów to był rozmiar cząstek wystarczający do uzyskania dobrych wyników u młodszych osobników (do 28. dnia życia), o tyle do podtrzymania efektu konieczne było dodanie większych cząstek do paszy.

Wyniki pierwszego z przywołanych eksperymentów przeprowadzonych przez Attawonga i innych, dotyczących efektów podawania ptakom paszy wyłącznie w określonych godzinach, zwróciły uwagę na wpływ materiału gruboziarnistego w różnych etapach życia ptaków, takich jak rozród i składanie jaj.

Lin i inni (2013) umieścili brojlery rodzicielskie pojedynczo w klatkach i począwszy od 24. tygodnia życia karmili je dwiema różnymi paszami – jedna bez zawartości kukurydzy gruboziarnistej, druga zawierała jej 50 procent.

Zgodnie z przyjętym sposobem żywienia brojlerów rodzicielskich ptaki były karmione w odstępach czasowych. Karmienie paszą drobnoziarnistą dało lepsze wyniki produkcji jaj (waga i liczba), natomiast pasza gruboziarnista spowolniła przyrost masy ciała ptaków i opóźniła moment i tempo składania jaj.

Wniosek był taki, że kukurydza drobnoziarnista zapewniła odpowiednią ilość energii w warunkach ograniczonego poboru paszy. Z drugiej jednak strony brojlery były hodowane na ściółce, więc w 24. tygodniu życia ich żołądki mięśniowe były już w pełni wykształcone.

Wyniki tego i innych eksperymentów pokazują, w jaki sposób należy różnicować rozmiar cząsteczek paszy, nawet w przypadku tylko jednej linii genetycznej, w zależności od sposobów karmienia i wymagań produkcyjnych.

Mączka sojowa i podestylacyjny susz zbożowy

Wpływ zmniejszania rozmiaru cząsteczek badano również w przypadku innych składników, głównie były to produkty równoległe i uboczne, takie jak mączka sojowa i podestylacyjny susz zbożowy.

Wielkość cząsteczek tych materiałów trafiających do mieszalni zależy od danego dostawcy i technologii produkcji. Aby ocenić wpływ wielkości cząsteczek materiałów innych niż ziarna, Pacheco i inni (2013, 2014) przeprowadzili serię badań na brojlerach.

W pierwszym eksperymencie wykorzystano podestylacyjny susz zbożowy składający się z cząsteczek o wielkości 700 mikronów, z czego pobrano reprezentatywną próbkę, którą zmielono do 350 mikronów. Ptaki karmione paszą granulowaną zawierającą cząsteczki suszu o wielkości 350 mikronów ważyły więcej w 42. dniu życia i ogólnie miały lepsze wyniki.

Z kolei waga żołądków mięśniowych ptaków karmionych paszą zawierającą susz o wielkości cząsteczek równej 700 mikronów była większa, co ponownie potwierdziło wyniki uzyskane w badaniach wpływu paszy gruboziarnistej.

W trakcie kolejnego badania oceniono wpływ mączki sojowej (410 lub 1025 mikronów) oraz podestylacyjnego suszu zbożowego (w udziale15 lub 30 procent i rozmiarze 480 lub 745 mikronów).

Domieszka drobnej mączki wpłynęła dodatnio na jakość granulatu, natomiast grube cząsteczki miały całościowo pozytywny wpływ na produkcyjność ptaków. Obecność drobnego suszu oraz jego podwyższona zawartość obniżyły trwałość granulatu, ale ogólne wyniki trwałości były podobne. Zawartość drobnego suszu spowodowała zwiększony pobór paszy i przyrost masy ciała bez wpływu na współczynnik wykorzystania paszy, natomiast ptaki karmione suszem gruboziarnistym miały większe (cięższe) żołądki mięśniowe.

Wnioski

Przed naukowcami wciąż jeszcze dużo pracy w kwestii różnicowania cząstek paszy i wpływu na produkcyjność drobiu, np. określenie najodpowiedniejszego sposobu rozłożenia cząstek w paszy, opracowanie najlepszych metod produkcji i oceny paszy.

Na ten moment wiadomo na pewno, że:

  • włączenie do paszy choćby niewielkiej ilości składników gruboziarnistych poprawia produkcyjność ptaków przeznaczonych na mięso;

  • starsze osobniki lepiej tolerują wprowadzenie większej ilości grubych ziaren do paszy;

  • materiał gruboziarnisty może obniżać jakość granulatu, ale nie do tego stopnia, jak można by się spodziewać. Jakość można ulepszyć koncentrując wysiłki na poprawności reszty procesu produkcji.

Źródło: http://www.thepolutrysite.com

Facebook Comments Box

LEAVE YOUR COMMENT