Home Artykuły Zaburzenia trawienia u młodych przeżuwaczy
Zaburzenia trawienia u młodych przeżuwaczy

Zaburzenia trawienia u młodych przeżuwaczy

0
0

Trawienie i wchłanianie pokarmu u cieląt odbywa się podobnie jak u zwierząt monogastrycznych. Przez pierwsze tygodnie życia pobierane przez oseska mleko przedostaje się za pomocą rynienki przełykowej bezpośrednio do trawieńca. Rozwój przedżołądków następuje w pierwszych tygodniach życia. Jest on uwarunkowany pobieraniem paszy zawierającej duże ilości włókna surowego oraz przeszczepianiem drobnoustrojów, pochodzących z otoczenia, paszy oraz matki. W pierwszych miesiącach życia następuje zwiększenie pojemności przedżołądków, wykształcenie się śluzówki żwacza, rozwój mikroorganizmów żwacza oraz zapoczątkowanie procesu fermentacji.

Wśród najpopularniejszych chorób występujących u cieląt wyróżnić możemy biegunki spowodowane zakażeniem wirusowym, bakteryjnym, stresem lub nieprawidłowymi warunkami środowiskowymi. Również błędy żywieniowe np. nieprawidłowe pojenie siarą, skarmianie zimnego mleka oraz niskiej jakości preparatów mlekozastępczych mogą być przyczyną występowania biegunek.

Najczęstszymi przyczynami biegunek są infekcje bakteryjne. Prawidłowe żywienie krowy zasuszonej ma bezpośredni wpływ na jakość siary i mleka. Do 48 godzin po urodzeniu nabłonek jelita młodych przeżuwaczy jest przepuszczalny dla immunoglobulin pochodzących z siary. Warunkiem uzyskania dobrej odporności jest jak najszybsze podanie nowo narodzonemu cielęciu bogatej w przeciwciała siary. Skarmianie mleka z wiadra ustawionego na podłodze zaburza naturalne ułożenie rynienki przełykowej, zwiększając ryzyko przedostania się pójła do żwacza. Również zbyt duża ilość pójła podana podczas skarmiania spowoduje przelewanie się go do żwacza. Mleko, które przedostanie się do nierozwiniętych przedżołądków fermentuje doprowadzając do biegunek.

W czasie biegunki dochodzi do odwodnienia organizmu, elektrolity, węglowodany i inne składniki pokarmowe są wydalane z kałem, a nie wykorzystywane przez organizm zwierząt. W ciągu doby cielęta mogą stracić nawet 10% swojej masy urodzeniowej. Generuje to straty dla hodowcy – koszty leczenia, nakład pracy, niskie przyrosty dzienne, opóźniony rozwój, a w skrajnych przypadkach nawet upadki cieląt. Biegunkom towarzyszy również kwasica. Zadaniem hodowcy podczas występowania biegunki jest nie tylko uzupełnienie strat wody w organizmie, ale także wyrównanie równowagi anionowo – kationowej. W trakcie występowania biegunek zaleca się podawanie pójła z glukozy i elektrolitów. Przy infekcji bakteryjnej konieczne jest podanie antybiotyków nadzorowane przez lekarza weterynarii.

Autor: Mgr inż. Martyna Wilk

Facebook Comments