Home Artykuły Znaczenie miedzi w żywieniu bydła mlecznego
Znaczenie miedzi w żywieniu bydła mlecznego

Znaczenie miedzi w żywieniu bydła mlecznego

0
0

Do mikroelementów (pierwiastków, które występują w bardzo małych ilościach w organizmach zwierząt) zaliczamy: miedź, jod, żelazo, fluor, bor, kobalt, chrom, cynk, mangan, molibden i selen.

Dla bydła mlecznego szczególnie ważna jest zawartość w organizmie miedzi, cynku i selenu. Niedobór lub nadmiar tych pierwiastków może prowadzić do zaburzeń fizjologicznych.

Miedź bierze aktywny udział w wielu procesach zachodzących w organizmie. Istotnie wpływa na syntezę hemoglobiny (hemoglobina – transportuje tlen w krwinkach czerwonych). Bierze udział w metabolizmie cholesterolu, krzepnięciu krwi i mineralizacji kości (wzrost zawartości składników mineralnych) oraz reguluje syntezę kolagenu i elastyny (główne białka w tkance łącznej).

Dzienne zapotrzebowanie bydła na przyswajalną miedź jest uzależnione od: tempa wzrostu organizmu, charakteru produkcji, masy ciała, cech genetycznych, stanu fizjologicznego oraz wydajności mlecznej.

U bydła ze względu na obecność żwacza i zachodzące w nim procesy,  ilość zaabsorbowanej miedzi jest mała w porównaniu do innych zwierząt i wynosi około 5%. Ponad 90% miedzi dostarczonej z paszą jest wydalana z kałem oraz w niewielkiej ilości w żółci.

Główne objawy niedoboru miedzi to zaburzenia apetytu, słaby wzrost, widoczne zmiany w okrywie włosowej (odbarwienia, siwienia sierści wokół oczu, nastroszenie włosów), obniżenie wydajności mlecznej (nawet do 20%), umiarkowana niedokrwistość, biegunka, pogorszenie kondycji, zaburzenia w rozrodzie, poronienia (martwica łożyska), czerwono zabarwiony mocz (hemoglobina poporodowa).

Zawartość miedzi w paszach zależy od ilości tego pierwiastka w glebie. Niedobór miedzi związany jest z glebami wapiennymi, piaszczystymi i torfowymi, dlatego w Polsce dotyczy głównie północnych i wschodnich terenów oraz dolin rzek. Stosowanie wapniowania gleby może spowodować niedobory Cu w roślinach.

Nadmiar miedzi może być toksyczny, jest ona dość łatwo kumulowana w organizmie, głównie w mięśniach i wątrobie. Tolerancja miedzi u bydła i małych przeżuwaczy jest niska, łatwo może dochodzić do przedawkowania i zatrucia.

Leczenie niedoborów opiera się na podawaniu związków miedzi, najczęściej jest to siarczan miedzi podawany doustnie (3-5% Cu2SO4) lub wersenian miedziowo-wapniowy podawany w postaci iniekcji.

Profilaktyka opiera się na stosowaniu dodatków mineralnych zawierających zwiększoną ilość miedzi lub lizawek zawierających siarczan miedzi. Stosowane są również preparaty do wzbogacenia gleb i pasz w ten pierwiastek.

Autor: Agnieszka Erlekampf

SKN Żywienia Zwierząt

Uniwersytet Przyrodniczy we Wrocławiu

Facebook Comments